Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: „Oto tu jest” albo: „Tam”. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest». Do uczniów zaś rzekł: «Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: „Oto tam” lub: „Oto tu”. Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, jaśnieje od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego. Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie». [Łk 17,20-25]
Zanim doświadczymy pełni piękna królestwa Bożego, Jezus mówi o czymś, co burzy nasze oczekiwania: Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć i być odrzucony przez to pokolenie.
To „musi” nie oznacza, że cierpienie samo w sobie jest dobre. Nie znaczy, że Bóg pragnie bólu człowieka albo że mamy godzić się na krzywdę. Jezus nie nazywa zła dobrem. Nie udaje, że odrzucenie nie rani. Wie, czym jest cierpienie — nie z daleka, nie z teorii. Wchodzi w ludzką kruchość i doświadcza jej naprawdę.
To „musi” odsłania raczej drogę, którą idzie miłość. Miłość Boga nie zatrzymuje się tam, gdzie człowiek staje się niewygodny, zraniony, zagubiony czy odrzucony. Nie cofa się przed naszym bólem. Nie omija tych miejsc w nas, których sami nie chcemy oglądać. W Jezusie Bóg idzie aż do końca — także wtedy, gdy zostaje niezrozumiany, osamotniony i odrzucony.
ks. Artur Makara SCJ
