Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać: «W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: „Obroń mnie przed moim przeciwnikiem!” Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: „Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie”». I Pan dodał: «Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?» [Łk 18, 1-8]

 

Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie? Zastanawiające jest to pytanie Chrystusa, a zarazem jakże aktualne również dzisiaj. Idąc nieco dalej można się zastanowić: w czym dzisiaj człowiek pokłada swoją ufność - w sukcesie, w pieniądzach, we władzy czy własnych możliwościach? Przecież to wszystko przemija prędzej czy później. Tak naprawdę ludzkiemu życiu sens nadaje tylko to, co wieczne, nieskończone - a wieczność należy do Boga. Pan Jezus wskazuje pewną drogę do odkrywania tej rzeczywistości, a jest nią wytrwała modlitwa.
W dzisiejszej perykopie czytamy przypowieść o sędzim i ubogiej wdowie, której wytrwałość w działaniu przynosi zamierzony skutek. Za osobistą modlitwą każdego człowieka kryją się różne doświadczenia: od poczucia bliskości Boga, po doświadczenie niespełnionej prośby - jedno jest istotne: każda modlitwa stawia człowieka w obecności Ojca Niebieskiego, który jest źródłem miłości.
Pan Jezus zapewnia także swoich słuchaczy, że Bóg nie będzie zwlekał w sprawie swoich wybranych i prędko weźmie ich w obronę. Jest to konkretna obietnica. I może nie zawsze to Boże działanie będzie zgodne z osobistymi oczekiwaniami, to z pewnością Bóg nigdy nie zostawia człowieka samemu sobie. Z kolei wiara, o którą pyta Chrystus rodzi się i dojrzewa w bliskiej, osobistej zażyłości z Najwyższym. Relacja ta budowana jest na fundamencie wytrwałej, systematycznej modlitwy.

ks. Dariusz Lewczak SCJ