Gdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą, a nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia». [Łk 19,41-44]
W życiu są takie chwile, kiedy człowiek nie potrafi już niczego powiedzieć. Słowa grzęzną w gardle, modlitwa urywa się po kilku zdaniach, a w sercu zostaje tylko ciężar, którego nie da się nikomu wyjaśnić. Czasem człowiek płacze. Czasem nawet na to nie ma już siły. Siedzi w ciszy i myśli: Czy ktoś naprawdę widzi, co się ze mną dzieje? Czy ktoś wie, ile mnie to kosztuje? Czy Bóg jeszcze patrzy w moją stronę?
Dzisiejsze słowa odpowiadają na te pytania z niezwykłą czułością: „W zapłakaniu Jezusa jesteś ty. Jesteś w każdej Jego łzie."
To zdanie nie mówi, że Bóg patrzy na ciebie z daleka, jak na problem do rozwiązania. Nie mówi, że musisz najpierw się pozbierać, poprawić, zasłużyć, stać się silniejszy, żeby Jezus mógł podejść bliżej. Mówi coś zupełnie innego: On już jest blisko. Jest przy tobie właśnie tam, gdzie najbardziej boli. Nie odwraca wzroku od twojego życia. Nie wstydzi się twoich ran. Nie brzydzi się twoją słabością. Nie czeka, aż przestaniesz płakać, żeby dopiero wtedy cię przytulić.
ks. Artur Makara SCJ