Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”». [Mt 25, 14-30]

 

Jaką „satysfakcję”, radość musi odczuwać Bóg, gdy człowiek wykorzystuje talenty, które od Niego otrzymał! Do tego właśnie jesteśmy powołani. Są ludzie, którzy uważają, że Bóg zrobi za nich wszystko. Tymczasem On ofiarowuje nam uzdolnienia i mówi: „Czyńcie sobie ziemię poddaną”. To właśnie dzięki tym darom Bożej miłości i dobroci jest możliwy rozwój nauki, kultury, sztuki, techniki. Chrześcijaństwo ma na tym polu ogromne zasługi. „Módl się i pracuj” - ta dewiza przyświecała całemu średniowieczu. Zakonnicy katoliccy zakładali pierwsze szkoły, biblioteki, szpitale, ochronki, doskonalili uprawę ziemi i budowali drogi. Bóg ofiarował nam możliwość rozwoju, uczenia się, doskonalenia zdolności. On pragnie, abyśmy ten „Kapitał” wykorzystali dla dobra innych i dla Jego chwały.

Nie wszystkim dał takie same uzdolnienia. Są ludzie genialni w jakiejś dziedzinie, przeciętni i mało utalentowani. Odkrywając swoje możliwości, trzeba niejednokrotnie pogodzić się ze swoimi ograniczeniami i brakami. To uczy pokory. Nie każdy potrafi pięknie i czysto śpiewać, nie każdy jest „złotą rączką”, aby wszystko naprawić. Dlatego potrzebujemy się nawzajem.

Ksiądz Jan Twardowski pisał, że gdyby wszystkim Bóg dał po równo, nikt nikomu nie byłby potrzebny, a to stałoby się największym dramatem, bo i miłość okazałaby się niepotrzebna.

A zatem dzielmy się miłością, to znaczy służmy sobie nawzajem tymi zdolnościami, którymi zostaliśmy obdarowani.

ks. Dariusz Mroczek SCJ